miércoles, 20 de julio de 2016

El Fayéu


Adientrase nun fayéu ye trespasar les llendes d’otru mundu. Nel so interior reina lo bisiego. A les fayes gústa-yos lo llento y busquen asitiase nes lladeres orientaes al norte. El mofu viste los cabornios vieyos y vivos que nos tresporten a mundos telúricos. La ínsula del fayéu endólcase nuna atmósfera máxica. Munches cultures allugaron nél a los sos personaxes mitolóxicos, cuentos y lleendes. Tamién nél sigue l’osu dexando’l rastru marcáu na folla y pue sentise’l canciu chasquiante del faisán namoráu escondíu na frondosidá el monte. Les rames de les fayes amuesen una querencia nada disimulada pa col color doráu. Doraes camuden les sos fueyes na seronda, áuries son les sos yemes aguzaes na primavera, y les cubiertes aterciopelaes de los fayucos asemeyen pequeñinos vellones d’oru pel branu.

Malpenes el viaxeru s’adientra nel fayéu empecipia a desvistise de los dogmes que lu acompañen na rutina diaria. La enfilandrada de los miruéndanos, los campamentos liliputienses de les cogordes, el ruxerrux de les fueyes añicaes pol aire, el sonsón cristalín de la fonte o’l regueru, l’españíu de sensaciones que s’apalpa perdayures…Too contribúi a lliberar los arreyos de los sentíos del caminante, a asitialu nuna macación intemporal, y a somorguialu nuna metamorfosis fonda que lu lleva a camudar, al so antoxu, nun ermitañu, un rei, un pelegrín o un druida.