jueves, 17 de junio de 2010

Los tres artesanos.


Ello yera una vegada un cuélebre gafu hasta velo y dexalo. Tenía axorizaos a tolos habitantes de la contorna. Dacuando, desapaecía dalgun papáu pol animalón y la so cadarma apaecía espreganciada díes dempués peles caleyes.

Un día la xente del llugar aconceyó y decidió escoyer a tres vecinos pa que-y dieren un boroñu preñáu d'alfileres al cuélebre y desaniciase asina d'él. Escoyeron pa ello a tres artesanos:

El primeru yera un gran tallador de bilordios.

El segundu yera un gran texedor de llevantos.


El terceru yera un iguador arteru de ximuestres.

Reuniéronse los tres escoyíos y decidieron tresnar el boroñón preñáu d'alfileres y desquiñonalu en tres partes iguales que repartiríen pa ente ellos, col envís de que nengún mosquiare de la so misión contra'l cuélebre.

Cuando taben na so casa, acuruxaos pol mieu a la xera que teníen encamentada, escurrieron mandar caún el so cachu de boroñu marutáu como una sabrosa llambionada a otru d'ellos p'añusgalu. Dempués simularíen que los matare'l cuélebre y que namás que sobreviviere ún como un auténticu valiente, magar nun algamare'l so oxetivu.

Fixérenlo asina y morrieron los tres. El cuélebre pudo d'esta miente siguir cola so actividá sanguinaria per munchos años ensin que naide nun-y punxere pa ello torga nenguna. Sicasí, dalgo camudó nel comportamientu del espantible ser. Sigún cuenten los más vieyos, enantes del sucesu de los tres artesanos, el cuélebre avezaba a xiblar pela nueche de manera que facía respigase a tolos vecinos. Pero dempués cambió los xiblíos por unes carcaxaes descomanaes que facíen tremar a les mesmes coraes de la tierra.