miércoles, 5 de noviembre de 2008

La nuestra estrella.


Tolos años Manfurada y yo dememos unes castañales qu'hai cerca del caborniu y enllenamos d'oricios una cuerria. Esti añu pa poner el ramu a la nuestra andecha quedemos en cocer yo un par de bonos potes d'elles y él en trayer vinu cangués p'acompañales, pues la sidra'l duernu del añu pasáu tuviéranos enclicaos faciendo aquello dos díes siguíos y quedemos escarmaos. Tamién invitemos a un par d'amigos pa que la xornada fuere más entretenida.


Asina que'l día señaláu pela tarde yá tenía yo les castañes cocíes y apaeció'l mio amigu trasgu con una carreña con un pelleyín de vinu y un cachu grande pa bebelo. Dempués aportó Xuan Moñiz d'Ambás, amigu que diz él que vien de la familia de Marirreguera y aficionáu a la llectura na nuestra llingua. P'acabar aprució Pachín de Pacha Pachón, más conocíu pol nomatu de Don Quixote de Caravia, el madreñeru errante, pola mor del so oficiu, llugar de nacencia y enfotu por iguar los enguedeyos que los políticos faen nel nuestru país.


Punxímonos a comer les castañes y a apurrinos el cachu col vinu p'amugar el gargüelu. Hasta que llegó'l momentu de brindar polo que nos pruyía a cadún que pasare n'adelantre. El primeru en llevantase col cachu nes manes pa brindar foi'l trasgu Manfurada que dixo:


"Brindo por que los asturianos dexen de ser un pueblu abúlicu y desdexáu coles coses de so y entamen a sentise más arguyosos y comprometíos cola so tierra."


Dempués garró'l relevu en forma de cachu vinu Xuan Moñiz d'Ambás que dixo él:


"Brindo porque la xente de la república de les lletres asturianes pescancien d'una vegada que los mesmos que los afalaguen con subvenciones son los que tan frayando y desaniciando l'idioma nel qu'escriben".


Llevantóse en tercer llugar Pachín, Don Quxote de Caravia, que brindó asina:


"Brindo porque aporte un día onde nes nuestres instituciones heba xente con sencia y compromisu cola nuestra tierra y esllariguen d'elles esta triba política d'anguaño, la más inútil del mundu con diferencia".


Y llegóme'l turnu a min. Y resulta que garrar yo'l cachu y quedame la mente en blanco foi too ún. Empezaron los mios amigos a mirame estrañaos y yo a sentime aforfugáu metanos aquella situación. Foi entós cuando sentimos ruxir unos esquilones y d'ente unes castañales salió Sidru'l Guirriu qu'afincando'l rexu de la so pértiga en suelu blincó penriba de toos nosotros, y yá en suelu sacó del la faxa un papel arrugatáu que m'apurrió. Nél pudi lleer la lletra d'un guapu canciu asturianu. Punxi la meyor voz que se m'entamó y mitá cantando, mitá recitando dixi:


"Santa María,

nel cielu hai una estrella

que a los asturianos guía..."


Y de sópitu prodúxose casique un milagru. Pela primer vez na so vida, Sidru'l Guirriu, qu'enxamás naide nunca lu sintiere falar, pronunció unes pallabres, faciéndonos arremellar los güeyos y afinar les oreyes:


"¡¡Y que nunca nun nos muerra, amigos!!. ¡¡Que nunca nun nos muerra!!.