jueves, 23 de octubre de 2008

L'Arcu la Vieya.


Hai vegaes en que se nortia la nube. Esguedeyámonos tratando d'esconxurar al Nuberu ensin ser quien. Dempués la tambascada fraya les lloses y xiringa les ilusiones.


Pero tamién esa mesma nube ye la que fai que naza l'arcu la vieya. Entós estelámonos nél y güeyámoslu gayoleros.


Ye la cara y la cruz dibuxando destinos distintos acullá nel finxu'l cielu. La balanza del nuestru ánimu que pila pa un llau o pa otru, que taramiella pacia l'enfotu o que nos funde nel pozu del desánimu.


Anguaño cuerren díes nubarriaos. Adicamos allalantrones pal cielu prietu y sentimos la forfuga añerar nel gargüelu.


Envizcaos nel desaliendu, avezaos a vivir acuruxaos, nun nos decatamos que bien de veces depende namás que de nosotros camudar los negros augurios nun rescamplante arcu la vieya.